Rodzaje modułów wytwarzania energii według NC RfG

Podział źródeł wytwórczych na typy A, B, C i D ma bezpośrednie znaczenie dla zakresu wymagań technicznych, dokumentacji, procedury odbiorowej oraz testów zgodności NC RfG. Inne obowiązki dotyczą małej instalacji o mocy kilkuset kilowatów, a inne farmy PV, magazynu energii lub układu hybrydowego o mocy kilkunastu albo kilkudziesięciu megawatów.

Czym jest moduł wytwarzania energii?

Moduł wytwarzania energii to źródło lub zespół urządzeń wytwórczych przyłączonych do sieci elektroenergetycznej, które wprowadzają energię do systemu. W praktyce mogą to być m.in. farmy fotowoltaiczne, farmy wiatrowe, agregaty, magazyny energii pracujące jako źródło oraz układy hybrydowe.

Wymagania NC RfG zależą m.in. od mocy maksymalnej modułu, poziomu napięcia w punkcie przyłączenia oraz wymagań właściwego operatora sieci.

Typ A

Typ A obejmuje najmniejsze źródła wytwórcze, czyli moduły o mocy poniżej 0,2 MW. Są to zwykle małe instalacje, dla których zakres wymagań formalnych i technicznych jest najmniejszy.

W praktyce dla źródeł typu A operator może wymagać podstawowej dokumentacji, deklaracji zgodności urządzeń oraz spełnienia wymagań wynikających z warunków przyłączenia i właściwych instrukcji operatora.

Typ B

Typ B obejmuje moduły wytwarzania energii o mocy od 0,2 MW do poniżej 10 MW. To bardzo częsta kategoria dla komercyjnych farm PV, mniejszych magazynów energii, agregatów oraz układów hybrydowych.

Dla źródeł typu B pojawia się już zwykle konieczność przygotowania dokumentacji zgodności, weryfikacji funkcji regulacyjnych oraz wykonania testów zgodności NC RfG. W zależności od operatora i warunków przyłączenia mogą być wymagane m.in. testy sterowania mocą czynną, regulacji mocy biernej, telemechaniki oraz raport z przeprowadzonych prób.

Typ C

Typ C obejmuje moduły o mocy od 10 MW do poniżej 75 MW, przyłączane do sieci o napięciu poniżej 110 kV. Są to większe źródła wytwórcze, dla których zakres wymagań jest znacznie szerszy niż dla typu B.

W przypadku typu C operator może wymagać bardziej rozbudowanej dokumentacji, testów funkcji regulacyjnych, weryfikacji pracy układów sterowania, telemechaniki, jakości regulacji oraz — w określonych przypadkach — symulacji potwierdzających zachowanie źródła.

Typ D

Typ D obejmuje największe moduły wytwarzania energii — od 75 MW wzwyż. Do typu D zalicza się również źródła przyłączone w punkcie przyłączenia na napięciu co najmniej 110 kV, niezależnie od ich mocy.

W praktyce oznacza to, że nawet źródło o mocy mniejszej niż 75 MW może zostać zakwalifikowane jako typ D, jeżeli jego punkt przyłączenia znajduje się na poziomie 110 kV lub wyższym. Dla takich obiektów procedura zgodności jest zwykle najbardziej rozbudowana i może obejmować etapowe pozwolenia EON, ION, FON lub LON, szczegółowe testy, symulacje oraz uzgodnienia z operatorem.

Progi mocy według NC RfG

Dla Polski najczęściej przyjmuje się następujący podział:

Typ A — poniżej 0,2 MW,
Typ B — od 0,2 MW do poniżej 10 MW,
Typ C — od 10 MW do poniżej 75 MW, przy przyłączeniu poniżej 110 kV,
Typ D — od 75 MW lub przyłączenie na napięciu co najmniej 110 kV.

Jednostki wyższego typu muszą spełniać również wymagania przewidziane dla niższych typów. Oznacza to, że moduł typu C spełnia także wymagania dla typu A i B, a moduł typu D — wymagania dla typu A, B i C.

Dlaczego klasyfikacja źródła jest ważna?

Typ modułu wytwarzania energii wpływa na zakres dokumentacji, wymagane funkcje regulacyjne, sposób prowadzenia testów oraz poziom szczegółowości raportu dla operatora.

Od klasyfikacji zależy m.in.:

czy wymagane są testy zgodności NC RfG,
jakie funkcje regulacyjne trzeba potwierdzić,
czy potrzebne będą symulacje,
jaki zakres telemechaniki i sterowania musi być sprawny,
jakie dokumenty należy przygotować dla operatora,
czy wymagane będą dodatkowe uzgodnienia w procesie odbiorowym.

Jak ustalić typ źródła?

Typ źródła należy potwierdzić na podstawie dokumentacji przyłączeniowej. Najważniejsze są:

moc maksymalna źródła,
poziom napięcia w punkcie przyłączenia,
warunki przyłączenia,
instrukcja współpracy ruchowej,
schemat jednokreskowy,
wymagania właściwego operatora sieci.

W razie wątpliwości klasyfikację należy potwierdzić bezpośrednio z operatorem, ponieważ to wymagania operatora i dokumenty konkretnego obiektu decydują o ostatecznym zakresie procedury zgodności.

Podsumowanie

Podział źródeł na typy A, B, C i D nie jest wyłącznie formalnością. Od tej klasyfikacji zależy zakres obowiązków technicznych, dokumentacyjnych i pomiarowych w procesie przyłączenia źródła do sieci.

Dla inwestora, właściciela farmy PV, magazynu energii lub układu hybrydowego najważniejsze jest prawidłowe ustalenie typu modułu już na początku procesu. Pozwala to uniknąć braków w dokumentacji, niepełnych testów oraz dodatkowych pytań ze strony operatora.

Potrzebujesz określić zakres testów dla źródła typu B, C lub D?

Skontaktuj się z Voltrea i prześlij podstawową dokumentację obiektu. Przygotujemy zakres prac dopasowany do wymagań operatora.